زمستان زیبا

آرامش یک رویا

یه تپه سنگی ... روش رو چمن پوشونده بود ... نمی دونم چه جوری رفتیم داخلش ... همه خانواده و فک و فامیل هم همراهمون بودن ... نمی دونم اون همه وسعت چه جوری توی اون تپه کوچیک سنگی جا شده بود ... بابا با چند نفر دیگه کت و شلوار سفید پوشیده بودن(تا حالا بابا رو تو کت و شلوار سفید ندیده بودم!) و داشتن روی بالکن صحبت های مردونه می کردن ... همه خانواده هم توی یه ردیف کنار هم نشسته بودن!دلم می خواست توی ساختمون گردش کنم.این شد که راه افتادم ... ساختمونش بی نهایت بزرگ بود و راه پله های خیلی مجلل و سقف خیلی بلند... خیلی سعی کردم یادم بمونه از کدوم مسیر اومدم که بتونم برگردم و گم نشم اما گم شدم! به خودم بد و بیراه می گفتم که یه موبایل هم برنداشتی که الان به یه کسی زنگ بزنی بیاد پیدات کنه ... به یه راه پله تنگ رسیدم یه آقایی هم می خواست رد شه. جلوی ما یه چند تایی پارچ و لیوان بزرگ بود. اینقدر راه پله تنگ بود که نمی تونستم دولا شم برشون دارم که بتونیم رد شیم.بعد دیدم آقاهه هی میگه خانم خواهش می کنم بفرمایید خانم سریعتر لطفا! بعد من دیدم تکون نمی تونم بخورم! دیدم یه سکه انداخت زمین.... پارچ و لیوان محو شد!! متعجب نگاهش کردم گفتم اینجوریه؟؟گفت آره اینجا برات کلی سرویس های خدماتی گذاشتن تو باید هزینه پرداخت کنی که خرجشون در بیاد! متعجب بودم. دور و ورم رو نگاه می کردم همه چیز خیلی شیک و تر و تمیز بود. توی یه سالن خیلی خیلی بزرگ که با موکت قرمز مفروش بود یه جمعیت نسبتا زیادی داشتن یه بنایی شبیه به تخت جمشید خودمون می ساختن! ستون هایی از جنس سنگ های براق سفید و طلایی ...باز به امید اینکه راهم رو پیدا کنم شروع کردم راه پله ها رو بالا وپایین کردن که یه دفعه یه خانم جلوی روم اومد. اولش ازش ترسیدم گفت با من بیا!مخالفت کردم.با یه لحن خاصی گفت:" من ماموریت دارم تو رو با یکسری آدم روبه رو کنم!" اینو که گفت هیچ مقاومتی نکردم و دنبالش راه افتادم .....

+ vivir ; ۱٠:٠٩ ‎ق.ظ ; ۱۳ فروردین ۱۳٩۱

درباره من

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

لینکستان

امکانات جانبی